Auteur Topic: Iron Bike 2018  (gelezen 2876 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Magura

  • Elias Van Hoeydonck
  • Ontwikkelingsteam
  • 4Bikers Member
  • Berichten: 2791
  • www.solosride.be
    • solosride.be
Iron Bike 2018
« Gepost op: 9 augustus 2018 - 15:18 »
IRONbike 2018, 21 tem 28 juli, Italiaanse Alpen, regio Piemonte.

Dit jaar een jubileum, de 25e editie.
Zou het deze keer ook zo spectaculair zijn als de 20e editie, met een helikoptervlucht voor iedereen ?  Of wordt het gewoon weer pokkezwaar zoals altijd, waardoor de bijnamen “the legend” en “the world’s hardest mountainbike raid” absoluut niet gestolen zijn ?

Ondanks de website zoals gebruikelijk niet veel geheimen prijs geeft, zijn er toch 165 deelnemers ingeschreven voor de tofste week van het jaar.


Voor mij is het intussen al de 9e deelname, en weet dus waar ik me aan mag verwachten.

Qua voorbereiding had ik het dit jaar eens volledig anders aangepakt … verandering van spijs doet eten.
Zoals vroeger ben ik nog steeds niet in de mogelijkheid om in de week te fietsen.  Maar dit jaar ook in het weekend amper lange ritten gereden, en me met de G-Skin trophy gestort op het XC-werk, waar ik tegen de verwachting in momenteel nog op kop van het klassement sta (en met toppers zoals bvb. Remi Cara en dit weekend Pierre de Froidmont is het deelnemersveld niet onaardig).
Pas vanaf half juni met de TBNZ de eerste doorgedreven training gedaan, en met de makkelijke 4 fils d’Aymon in Rulles begin juli de eerste marathon.  Tussendoor dan nog de Chemins de Soleil Elite en meerdaagse Rally di Romagna.

Uiteraard de 2 weken voor IRONbike wel de nodige onhein in de Alpen, waaronder wat topjes afvinken, de Mont Thabor met mijne schat, de klassieke stevige toerekes met Alessandro Rostagno naar oa. Buco di Viso (een dag na de opening !!) en ander leuk spul.


Even naar rechts scrollen, anders ziet ge alleen mijn schat haar poep ... :-)


DAG 0: PROLOGO Tende – Limone Piemonte


Wie “proloog” denkt, denkt aan een kort ritje … maar hey, dit is IRONbike … dus, think again !

We worden in de late namiddag met de trein van Limone Piemonte in Italië naar Tende in Frankrijk gebracht, waar het startschot wordt gegeven.

Het parcours is verre van moeilijk, maar de startklim van 790 m in 1 ruk naar 2040 m is behoorlijk steil en hakt er serieus in.  Nee, dit is niet “zomaar even de benen losrijden”.  Het tempo is verschroeiend en bovendien hangt er onweer in de lucht.

Ik zit volledig op/over de limiet, en wanneer het onweer in alle hevigheid losbarst zie ik als brildrager amper iets.  De snelle mannen zijn intussen volledig uit het zicht verdwenen, het is koud en de regen komt met bakken uit de lucht gevallen.  Kortom: ellende.

Eens bovenop de Colle di Tenda, gaat het op-en-neer op de wegen van de Via del Sale.  Gelukkig zijn we boven de wolken uit geklommen, en hier is het droog.  Tijd om wat plaatsen terug te nemen.

De singletrackafdaling is zeker niet de moeilijkste (in vergelijking met wat verder deze week moet komen), maar opnieuw regent het en de paden zijn omgetoverd tot kleine stroompjes.  Met amper zicht slaag ik er toch in heelhuids binnen te komen.

Het is slechts een proloog, maar de verschillen lopen hier al snel op.  Met een 18e plaats kan ik moeilijk tevreden zijn, maar de ervaring leert dat nog niets is verloren … de 3 keren dat ik het eindpodium haalde, was het ook nog niet gespeeld tijdens dag 0.


Stats: 39 km / 1.550 d+ / 1.300 d- / 18e algemeen



(c) Cablepress


Het is koud, alles is vuil, het regent, de douches zijn 2 km verder, intussen is het al laat (en er moet nog worden gegeten) en desondanks kan je door de adrenaline van de avondrit maar moeilijk in slaap vallen.


TAPPA 1: Limone Piemonte – Acceglio

Filmke op Cablepress (bemerk ook hoe dieje met z'n rood aluminium Decathlon fietske (!!) op 1:40 z'n bochten neemt bergop ... ).


Wake up om 05h00, maar in feite worden we door de rammelende potten van de koks al gewekt om 04h30.  Korte nacht.
Vandaag een stevige etappe voor de boeg, met maximum time 12h30.  Volgens het roadbook + 110 km en bijna 4.000 hm … uiteraard weten we dat het roadbook met een ferme zak zout moet worden genomen, dus tel daar nog maar wat bij (meestal + 10 à 20 % erbij).

Er zijn 2 lange PS’en voorzien --> voor meer uitleg en de opmaak van het klassement: zie onderaan.

De eerste col naar Val Gesso is geen chrono, dus rij ik op het gemak.
Na Terme di Valdieri wordt het parcours menens, en klim je al botsend van steen naar steen.

Aan Valasco begint de eerste PS, met een verderzetting van dezelfde klim naar Colle di Valscura (van 720 m naar 2.520 m).  Een prachtige omgeving, maar je moet er oog voor hebben.  Het laatste stuk is meestal portage.
De afdaling is schitterend.  Sneeuwvelden, rotsblokken en meertjes zijn de enigste dingen die je ziet.  Hier begint de IB écht.  Enkel met een uitmuntende techniek kan je het grootste deel rijden, anders doe je zowat alles te voet.  Beneden stopt de chrono.
Ondanks ik mijn persoonlijk snelste tijd heb neergezet, ben ik 7e … de top-5 halen na het einde van de week zal moeilijk worden.

Na een kort tussenstuk in Val di Stura, volgt de 2e PS van de dag, naar Val Maira.  Die begint met de lange klim naar Colle di Salsas Blancias (900 m > 2.454 m).  Ik besluit enkel naar mezelf te kijken en de hoogtemeter op een klimsnelheid van 1.000 hm/uur te zetten.  Dat loont, want onderweg ga ik op en over enkele sterke klassementsrenners.
Boven aangekomen, gaat het doorheen de hoog”vlakte” altipiano della Gardetta.
Nog een klein klimmetje na de gelijknamige rifugio naar de pas, en dan een leuke afdaling naar rifugio Viviere, waar het einde van de chrono is.  Een 5e plaats is de beloning.

Tradities zijn er om in stand te houden, en zo is het de gewoonte dat hier (nog voor het einde van de etappe) de BBQ brandt en dat je er lekkere prodotti tipici kan eten en drinken, uiteraard allemaal gratis (tijdens de volledige week is het bijna onmogelijk om geld uit te geven).  Njam.

Lang blijf ik er echter niet, want intussen is het terug beginnen regenen.  Weer doornat bereik ik wat later de finish, maar mag al-bij-al toch niet klagen.  Het gros van de deelnemers heeft op de hoogvlakte stevig onweer, en zelfs de helikopter moest uitrukken om onderkoelde rijders te evacueren (er zijn onderweg temperaturen van 0°C gemeten).
38 deelnemers zijn al uit koers, het gevecht met de natte tent en andere spullen kan bij het invallen van de duisternis beginnen … .


Stats: 115 km / 4.368 d+ / 4.000 d- / 6e algemeen



Weer even naar rechts scrollen ...


TAPPA 2: Acceglio - Sampeyre

Filmke op Cablepress


Luxe, vandaag pas wakker worden ergens rond 05h30 – 06h00, met zicht op de fantastische bergen van Val Maira.

De etappe is minder zwaar als gisteren, maar omzeggens de volledige rit chrono, dus toch behoorlijk pittig.

Net zoals de rest van de week, starten we in omgekeerde volgorde van het klassement.  Dit laat voor mij toe om ’s ochtends nog deftig op te warmen, want we vertrekken al direct met een PS over de Monte Bellino.  Lees: een stevige klim van 1.800 hm in 1 ruk (!) naar bijna 3.000 m hoogte.

Intussen ken ik m’n richttijden hier al van buiten: van de start naar Madonna della Grazie 3 kwartier, naar la Colletta 1h40, 1h55 tot de top en na 2h20 terug beneden aan de andere kant in Val Maira.
Oftewel in de praktijk: gewoon van begin tot einde volle bak.  Dat lukt vrij aardig.
Jammer dat er dit jaar zoveel deelnemers zijn, waardoor ik als bijna laatste startpositie (vooraan in het klassement dus) bovenaan de top nog niet iedereen heb ingehaald.  Andere jaren was dat wel het geval, waardoor je in de schitterende afdaling vrije baan hebt.  Nu is het wat zoeken naar alternatieven (haarspelden afsnijden) en wat door het gras naar beneden hobbelen.
Halfweg de afdaling kom ik Wim tegen.  Ik roep nog: “aanpikken”, maar volgens mij was de schaapjes tellen onderweg voor hem belangrijker ;-).



Vrijwel direct na de downhill volgt al een nieuwe chrono, naar de Colletto Battagliola.  Hier heb ik mij mentaal serieus aan mispakt.  Van vroeger herinnerde ik me dit als “brede klim” … dat klopt weliswaar, maar hij is wel knoertsteil, en dat was ik vergeten.  Ik heb alle moeite om het middenblad (*) vooraan rond te krijgen, en da’s lastig.  Het levert wel een goed klimgemiddelde op.

(*) Hoewel je de single ring vooraan hier zeker en vast ziet, rijden de toppers hier uiteraard niet mee.  Van de top-10 rijdt bijna iedereen nog met een dubbel of triple (waarbij de winnaar (en ik) met triple).  Reden: veel minder miserie bij opspattende stenen, betere kettinglijn en vooral aangenamere tussenstapjes bij de versnellingen waar je het meeste op rijdt bij bvb. een 40-11 cassette (en ja: met 22x40 trap je sowieso lichter dan met een Eagle met 50T achteraan, en ja: met 40x11 kan je ook sneller naar beneden).

De singletrackafdaling is er eentje van de supersteile soort.  Op de moment dat je denkt: “het hoeft niet erger te worden”, verschijnen er balkjes.
Het resultaat van ‘m volledig al rijdend te doen, zijn mijn 180 mm schijven voor én achter die beneden alle kleuren van de regenboog hebben.

Aan Pontechianale is het nog niet voorbij.  Eerst gaat het via een vlak pad naast het stuwmeer, en nadien via nog andere leuke singletracks verder bergafwaarts tot het einde van de chrono in Casteldelfino.

Na een tussenstukje (nog steeds onverhard, vandaag omzeggens niks asfalt onder de wielen, zo hebben we het graag !) komen we aan het basecamp in Sampeyre.

Maar hey, het is nog niet gedaan … dit is IronBike.
Met een skiliftje gaat het omhoog, om de laatste PS van de dag te beginnen.  Eerst nog 400 hm klimmen; een hoogteverschil om zonder doseren van begin volle bak omhoog te knallen.
Dan volgens het roadbook zogezegd uitsluitend 1.300 hm downhill tot de finish, wat uiteraard niet klopt.  Halfweg is het nog dik 100 hm portage, en aan het einde gaat het ook nog flink omhoog.  De benen worden dus volledig uitgemolken.

Dit is het uiteraard allemaal waard, want ook deze afdaling is weer een pareltje.
Schitterende dag gehad, met 3 uitzonderlijk mooie én technische afdaling.  Misschien wel de mooiste dag van IronBike !


Stats: 75 km / 3.165 d+ (excl. 825 hm met liftje) / 4.108 d- (lees: gezien de korte afstand stevig daalwerk) / 5e algemeen (4e bij de -40 jarigen).



(c) Cablepress


Weer even naar rechts scrollen ...
(c) Cablepress


Eten doen we klassiekgewijs weer op de dorpsplaats, zo’n 2 km van het basecamp.
Wanneer de briefing wordt gehouden, is het al lang donker … .


TAPPA 3: Sampeyre – Bobbio Pellice

Filmke op Cablepress


Vandaag een overgangsetappe“Rustdag” … al is dat met ruim 3.000 absoluut NIET vlot bollende hoogtemeters relatief.

Er wordt weer direct gestart met een chrono, de enigste van de dag.  Wel een pittige.
Nog geen 300 lengtemeter na het vertrek verlaten we de brede weg en gaat het oerend steil omhoog via een oud ezelspad.  Zowel door de stijgingsgraad, als door de gladde keien, moet er (door iedereen) nogal wat worden gelopen.

Ik ben zeker niet slecht, maar raak niet echt op toerental.  De eersten in het klassement steken me voorbij, maar ik doe net hetzelfde bij deelnemers voor mij in het klassement.  Het blijft knokken tot bovenop de Colle del Prete.

Dan is een makkelijker stuk (maar nog altijd veel stenen) naar de Colle di Gilba.
In plaats van daar goed door te jassen, hou ik me bewust wat rustig, want nadien volgt er een bijzonder pittig stuk.

Een knoert van een klim naar Brick Arpiol, wat door motorrijders wordt gebruikt om te testen hoe steil ze omhoog kunnen rijden.  Wie tijdens de IB volledig omhoog fietst, krijgt een speciale prijs.
Door het ontbreken van bomen, zie je boven de top liggen en kan je mooi een sliert bikers zien.  Iedereen te voet.  Van vorig jaar weet ik echter dat het niet onmogelijk is.
Ik schakel naar 22x40, en geef alles wat ik kan.  Niet evident, ruim een kwartier tussen de 30 à 40% stijgingspercentage.  Door toch nog te kunnen fietsen (danku triple !) win ik heel wat tijd.  Helaas nét voor de top een voetje aan de grond moeten zetten, waardoor Milton de salami wint :-).

Het vervolg is prachtig.  Je zit niet meer in hooggebergte, en ziet links de Povlakte.  Het pad blijft steevast bovenop de bergkam lopen, een schitterend technisch traject met prachtige uitzichten.  Uiteindelijk daalt het toch af, en de 20 km durende singletrack spuwt je helemaal beneden in de pianura uit.  Einde van de chrono.

Dan volgt het ellendigste stuk van gans de week.  Eerst doorheen de Povlakte over Paesana terug naar de voet van de bergen, op het heetst van de dag bij veel te warme temperaturen.
Vervolgens de veel te lange klim naar Rucas.  Vooral mentaal geen makkelijk stuk.  Enerzijds is het geen chrono en wil je dus de krachten sparen voor de volgende dagen, anderzijds wéét je gewoon dat het onmogelijk is om onder de “imposed time” te blijven en je dus sowieso nog wat meer strafpunten gaat pakken.
Bovendien rijden we doorheen steengroeves, is het stoffig, warm, en liggen de klimmen bezaaid met gewoonweg té veel losse stenen.

Enfin, ik ben blij voorbij Rucas te zijn (zat ook al een poosje zonder water), zodat we terug wat hoger zitten, en er naar de Colletto Valanza nog wat stapstukjes zijn die wat afwisseling brengen in de beenspieren.

De laatste afdaling naar het basecamp is er weer eentje van de supersteile soort.  De remmen hebben het zwaar te verduren.


Stats: 90 km / 3.190 d+ / 3.360 d- / 5e algemeen (4e bij de -40 jarigen)



Geen sportvoeding of andere brol bij de bevoorrading, wel lekker eten wat je tenminste een volledige week kan verdragen.


TAPPA 4: Bobbio Pellice - Pramollo

Filmke op Cablepress


Vandaag Pramollo-dag.  De ingewijden onder de IronBikers weten dan gewoon dat ze alle info uit het roadbook met een serieuze zak zout moeten nemen, en dat het parcours een stuk zwaarder is dan het archaïsch tekeningetje van het hoogteprofiel laat uitschijnen.

Werd vooraf ook al tijdens de briefing aangehaald … steeds het leukste moment van de dag trouwens.  “You see here in the roadbook a line that goes 100 m up, but that’s not so correct.  First, you go 400 m down, and then, you climb another 500 m up”.  Lees: netto stijg je inderdaad slechts 100 m, bruto daarentegen … .
En voor alle duidelijkheid, het gaat hier over hoogtemeters … en da’s zo dagelijks meermaals dat ge bij uw pietje wordt genomen.  Heerlijk, love it !

Dat het een stevige dag zou worden, is al vanaf het begin duidelijk met de klim naar Rifugio Barbara.  Geen chrono, maar met 15 km klimmen aan meestal 20% gemiddeld is het knap lastig om op "besparingsmodus" te rijden.

Aan de rifugio begint dan de eerste lange chrono, naar Colle del Baracun (Barant).  Eerst wat singletrack, en dan “makkelijk” klimmen over een brede grindweg.  Aan de top sta je 1.700 hm hoger dan vanochtend.
Vervolgens een supersnelle afdaling, opnieuw naar Val Pellice.  Opletten om niet zwaar te crashen in de geulen.  Na Rifugio Jervis vlakt het wat uit, om “beneden” terug te klimmen naar Col Giullian.  Deze col kan je met 1 woord omschrijven: “steil”.

Het eerste stuk is nog brede grindweg, maar daar moeten er al velen te voet.  Ik ben blij met de 22T vooraan, zelfs bij chrono tempo.  Na de bergeria is het nog 400 hm singletrack, omzeggens altijd portage.
Dit is een stuk waar ik écht van hou.  Mijn dichtste belager in het klassement rijdt met een single ring en moet alles te voet doen, terwijl ik op de 22x40 toch de helft kan fietsen.  De tijdsverschillen lopen snel op.
De afdaling is van de lastige soort, vooral het bovenste deel.  Er is constant een diepe geul, waardoor fietsen onmogelijk is.  Ook dat is IB … lopen naar de top, boven aan komen, en dan verder naar beneden lopen.  Het laatste deel is echter wel een pareltje op fietsbaar gebied !

Helemaal beneden kom je aan in Prali.  Einde van de chrono.  Je wordt in een open skiliftje naar de top van de volgende berg gebracht (2.520 km), waar een downhillproef start.  Het eerste deel “freeride” zonder een echt duidelijk pad, en de laatste 900 hm over een DH-parcours.
Ondanks ik met een hardtail rij zonder dropper, slaag ik er toch in om de 3e besttijd te rijden.

Beneden aangekomen, zijn we intussen al bijna 5,5 uur onderweg.  De “imposed time” gaat vandaag weer iedereen overschrijden, dus het volgende verbindingsstuk zonder chrono probeer ik toch niet al te veel tijd te verliezen.
Hoewel het roadbook zegt dat het altijd bergaf is in Val Germanasca, sturen de pijlen ons toch omhoog via Colle di Fontana.  Hier krijgt Albert Rocca, mijn dichtste belager in het klassement, het weer lastig en hij zit zonder drinken.  Ik zou hem voor de rest van de dag niet meer zien … .
En de organisatie, wat zegt die van die extra onvoorziene klim: “Grapje van de dag” en “this is not a saturday evening trip for beach bikers”.  Verder geen discussie erover, heerlijk !!!

Zo komen we aan bij de laatste chrono van de dag, over Colle Lazarra.  Geen moeilijke klim, maar op het einde van de dag begint het écht wel door te wegen.  Ik ken de klim echter uit m’n broekzak, en ga volledig à bloc omhoog.  De afdaling naar het basecamp is een super plezante singletrack over een oud ezelspad.  Volledig fietsbaar, maar bezaaid met drops en andere onhein.  Leuk !
Hier word ik 4e.

Een typisch échte IB-dag achter de kiezen.  Stevig en zwaar.  Gelukkig stelt de pro loco van Pramollo nooit teleur, en worden we op culinair gebied vanavond weer stevig verwend.


Stats: 95 km / 4.077 d+ (met het liftje erbij exact 5.000 d+) / 4.605 d- / 5e algemeen (4e bij de -40 jarigen)


Vandaag alleen al opnieuw 39 opgevers.
Tijdens de briefing ’s avonds.  In’t Italiaans ruim een kwartier gezwets, in’t Engels: “today was hard, tomorrow will be harder”.
Slaapwel !


Weer even naar rechts scrollen ...
(c) Cablepress


TAPPA 5: Pramollo – rifugio Selleries

Filmke op Cablepress


Vandaag dé koninginnerit, zowel qua lengte als lastigheidsgraad (achteraf bleek dat het roadbook zomaar even 1.000 hoogtemeters (!!!) te weinig aangaf).

De wekker loopt weer om 05h00 af, maar we zijn alweer van 04h30 wakker vanwege de rammelende kookpotten.

Na een rustig klimmetje, dalen we opnieuw af naar Val Germanasca.  Daar start de eerste chrono van de dag, over de Colle Raccias, Col Clapier en Col Péans naar Val Chisone.
Het eerste deel van de klim zitten wat vlakke tussenstukken en zelfs afdalingen in, en ik raak er niet in mijn ritme.  Sakkeren helpt niet, maar mentaal krijg ik het wel even lastig.  Het einde van de grindweg komt dan ook niks te vroeg, en ik ben blij dat we terug wat steile stapstukken krijgen waarop ik m’n ding kan doen.
Het eerste deel van de afdaling is weer van het type singletrack die alle aandacht vereist om geen foutjes te maken.  Beneden aangekomen in Val Chisone is het einde van de chrono.

De volgende 40 km (!) is het uitsluitend bergop volgens het roadbook.  Uiteraard is het netto gezien bergop, maar in de praktijk wil dat zeggen: veel bergop, maar ook regelmatig een stukje afdaling om de “verloren” hoogtemeters via een staptukje terug goed te maken.
Maar het is geen chrono, ik ken deze vallei omzeggens vanbuiten, weet perfect hoe snel ik moet rijden om binnen de tijd aan te komen en weet er elke “fontane” staan om water te tanken (vandaag door de organisatie te weinig bevoorradingsplaatsen, én we hadden vooraf afgesproken dat mijne schat vandaag gaat wandelen en ze mij dus niet kan bevoorraden).

De tweede chrono is het integrale rondje “Giro dell’Albergian”.  Mijn lievelingstocht in de Alpen.  Op vakantie een dagvullende trip, maar tijdens de IB slechts gewoon een onderdeeltje van een stevige etappe … normen vervagen !
Vroeger deden we de Albergian rechtstreeks vanuit Balziglia, een klim van + 2 uur nonstop portage (voor de snelsten).  Nu doen we de “fietsbare” variant, startende vanuit Val Troncea.  Eerst dus de Col del Pis omhoog.  In het begin makkelijk, vanaf halfweg lekker steil en enkel het allerlaatste stukje van de singletrack even portage.

Diezelfde singletrack zal niet meer stoppen, tot aan het einde van de chrono !
Bovenaan de col eerst terug afdalen naar de bron van de Germanasca, om uiteindelijk terug te klimmen naar de Colle Albergian (opnieuw geeft het roadbook verkeerdelijk een lijntje vals plat omhoog tussen de beide cols :-) ).  De laatste klim heeft nog wat portage, maar de omgeving is gewoon schitterend.  Rechts de Mon Viso, links de Rocciamelone en de Vanoise, achterom het massief van de Ecrins.

Boven staat Mauro Rostan me, zoals elke dag (!), weer op te wachten en maak ik dankbaar gebruik van enkele slokken cola.
De afdaling is gewoon de perfectie.  Véél beter dan een bikepark.  Puur en ongerept, technisch moeilijk maar nét volledig fietsbaar, stenen en rotsen, drops, haarspeldbochten, snellere stukken, prachtige uitzichten in Val Chisone, afgronden, én een ontelbare hoeveelheid Stella Alpina die onmogelijk te ontwijken is.

Beneden aan Lago Laux komt jammer genoeg een einde aan dit paradijs, en stopt de chrono.
Rest ons enkel nog te klimmen naar rifugio Selleries.  Volgens de briefing de avond voordien een formaliteit, in de praktijk nog is 1.000 hm erbij richting Colle delle Finestre doorheen de prachtige dorpjes Usseaux, en verder de leuke singletracks tussen Pequerel en Puy.
Het weer slaagt intussen om.  Regen, onweer en hagel zijn ons deel.  Na al dat klimwerk, is dat kapotmakerij … .  Er zijn er vandaag opnieuw die pas bij duisternis aankomen.  Lange dagen !


Stats: 115 km / 5.250 d+ / 4.380 d- / 5e algemeen (4e bij de -40 jarigen)



(c) Cablepress


Weer even naar rechts scrollen
(c) Cablepress


Vannacht slapen we aan de refugio.  Ik schrijf bewust: “aan”, en niet “in”.  Een wereld van verschil … .
Het is er absoluut NIET vlak, en zoals steeds is het er een chaos van tentjes.  Je moet verplicht in een tent slapen, dus er staan (minstens) 165 tentjes scheef op de helling geplant tussen de rotsen en op koeiestront.
De ervaring leert dat de aanwezige koeien tussen de tentjes serieus ambetant kunnen doen, dus ik opteer ervoor om een halve kilometer verder hogerop te slapen … goed plan, gezien er nogal wat geen oog hebben dicht gedaan van de koeienbellen (neen, een koe slaapt ’s nachts niet, en houdt z'n hoofd ook NIET stil) op enkele tientallen centimeters van de tentjes.


TAPPA 6: rifugio Selleries - Sestriere

Filmke op Cablepress


Gisteren was de koninginnerit, maar vandaag staan er nog wat monumenten op het menu.
Gelukkig is het weer goed, na een niet al te frisse nacht op + 2.000 m hoogte.

Te beginnen met Forte di Fenestrelle.  Hoeft het nog een introductie ?  Dit is het grootste fort van Europa en het op één na grootste verdedigings”gebouw” ter wereld (na de muur van China).

In het fort, dat op de flank van de berg is gebouwd, loopt van helemaal boven tot beneden een trap van 4.000 treden.  2 keer raden wat we mogen doen … juist ja, én gechronometreerd.
In een notendop: sommige trappen liggen goed, sommige liggen los, soms is het pikkedonker, soms is het steil, soms ontbreken er trappen (en dan heb je ineens een stevige drop), je kan amper remmen en je armen gaan al vroeger dan je lief is volledig in de verzuring.

Na 10min13 sta ik 4.000 schokken lager, 50 seconden trager dan de top-3.  Niet slecht met een hardtail zonder dropper.

Een impressie @ click (in het echt is het nog angstaanjagender dan op beeld, maar het geeft toch al een beeld van de snelheid).
Om het met de woorden van nen Ollander te zeggen: “de demper van m’n fullie stond beneden knetterheet”.



Hoewel het de komende 30 km geen chrono is, is er toch weinig kans om te bekomen.  De “imposed time” voor de klassementsrijders ligt erg krap (net zoals de “maximum time” voor de “overlevers”), en hoewel ons nog 2 skiliftjes omhoog brengen is het parcours alles behalve makkelijk.  Ik denk aan de knoertsteile afdaling van de Monte Fraiteve (skipiste gewoon recht naar beneden, waanzin !) of net toen ik bij Wim aankwam het stapstuk omhoog terwijl het roadbook een lijntje vals plat naar beneden is.
Oh ja: die lijntjes vals plat in het hoogteprofiel … dat zijn de gevaarlijkste om u aan te mispakken :-).

Uiteindelijk komen we na bijna 4 uur aan in Fenils, waar de volgende legende staat te blinken: de Chaberton.  Met 3.130 m hoogte het dak van de IB.

De starthoogte is 1.230 m, en de klim is een verschrikking.  Het onderste deel tot 2.000 m is makkelijk.  Hier rij ik alles op middenblad (30x30) en merk dat de benen perfect aanvoelen.
Dan het stuk richting de Rocca tagliata is het begin van de miserie.  Steiler, zeker niet ondoenbaar, maar vooral enorm veel losse brol.  Je ziet constant de top liggen, maar die komt amper dichter bij.  Ik slaag erin om tot aan de rocca alles te fietsen, en lig 4 minuten voor op m’n vooraf gestelde doel.
Vervolgens is het stuk naar de col (2.670 m) het lastigste.  Hier moet je af en toe van de fiets, en wordt het mentaal lastig.  De benen zijn echter goed, en dankzij de triple kan ik het grootste deel fietsen en pits in dit stukje nog een minuut af van de vooropgestelde tijd.
Ik weet dat Mauro Rostan op de col staat, en de cola die hij aanreikt doet deugd.

Vanaf de col tot aan de top is het makkelijker, tenminste als je een triple hebt.  Het is steil, maar er liggen minder losse stenen en je kan dankzij een licht verzet 95% fietsen.
Albert Rocca, met wie ik nog in strijd lig om de 5e plaats algemeen, kan met z’n single ring vooraan en Eagle cassette met grote sprongen achteraan niet het juiste klimritme vinden, en rijdt zich volledig naar de haaien.  Ik zal hem bijna op een kwartier rijden, en leg het eindklassement in een definitieve plooi.
Uiteindelijk kom ik na 2h06 boven, einde chrono.  Volledig kapot, dat wel, maar toch enorm blij.  4e besttijd van de Chaberton dit jaar.

Dit jaar waren er 2 helikopters die je van de berg probeerden te blazen ;-).

Dat het uitzicht mooi is, is een understatement, maar veel tijd om boven te blijven is er niet.

De afdaling langs de Franse kant is volgens de briefing slechts een formaliteit … dat zijn echter NIET mijn woorden.  Van Clavière dalen we verder af doorheen de spectaculaire kloof “Gorge San Gervasio”.  Beneden zijn enkele brugjes weg gespoeld, en is het alle hens aan dek om te voet doorheen het wildstromende water aan de overkant te raken.

Uiteindelijk kom je beneden terug uit in Val Susa, en moet je terug helemaal klimmen naar Sestriere.  In tegenstelling tot vorig jaar geen skilift, wél lekker steil via onderandere de bobsleebaan van de Olympische winterspelen in 2006 omhoog.
Volstrekt overbodig, kapotmakerij en de sloophamer haalt opnieuw verwoestend uit.  Ik slaag erin om net niet een half uur later dan de “imposed time” binnen te komen, iets wat vandaag nog geen 5 deelnemers is gelukt.  Wim en Bart vechten dan nog om binnen de “maximum time” van 12h00 aan te komen.

Na nét geen 4.000 effectief gereden hoogtemeters komen we aan de finish in Sestriere … het roadbook gaf een schamele 2.966 hm … heerlijk, zoveel gratis extra’s, we krijgen waar voor ons geld !


Stats: 92 km / 3.962 d+ (5.100 d+ incl. skilift) / 5.010 d-



Effe naar rechts scrollen
(c) Cablepress


(c) Cablepress


TAPPA 7: Sestriere – Sauze d’Oulx


De laatste dag, een uitboller.  Geen zwaar parcours, en enkel chrono’s downhill !

Ondanks we op 2.040 m hoogte slapen, mogen we ’s ochtends al direct met het kabelliftje omhoog naar de + 2.700 m hoge Monte Fraiteve.  Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat dit geen al te groot cadeau is, gezien de temperatuur daarboven ’s morgens om 07h30.

Lekker koud en onopgewarmd, start daar de chrono voor 1.200 daalmeters.
De eerste helft over bikepark (wat zijn die DH-pistes makkelijk met een hardtail, na een week IronBiken), het laatste deel over gewone wandelpaden (= veel leuker !).

Beneden stopt de chrono, en volgt er transfer over de Cima Bosco.  Een makkelijke, maar uiteindelijk toch lange klim en -hoe kan het anders- steile singletrackafdaling.
Vervolgens nog een 20-tal km vooral op, maar soms ook af, over leuke paden.  Sommige klimmen zijn pittig, en het sloopwerk van de voorbije week heeft er bij de deelnemers zichtbaar ingehakt.

Uiteindelijk komen we bij een skiliftje naar Sportina, waar we naar de laatste chrono van deze week worden getakeld.  Boven wordt onze tijd geneutraliseerd, en wachten we tot iedereen boven is.  Gelukkig is er ook een bevoorrading, want de vorige was weeral 35 km geleden geweest (met tussenin dus nog behoorlijk wat klimwerk).

De laatste PS is een specialleke, met een “Le Mans” start.  Onze fietsen staan op een rij een eindje verderop, en bij het startschot lopen we er naartoe om dan met z’n allen over een downhillpiste richting finish te knallen.

Compleet gestoord !

Mijn klassement ligt vast, dus ik neem geen risico’s meer.  Daardoor zit ik, in tegenstelling tot de voorbije week, niet meer helemaal vooraan, maar ergens rond plaats 10 à 15.
Voor mij rijden wat taffelaars, maar ik maak me niet druk.  Tot 500 meter voor de finish … plots remmen ze voor mij en is er een gigantische stofwolk.  Daardoor zie ik even niks … tot plots een houten bareel voor me opduikt.  Shiiiiiiiit, ik probeer ook nog een noodstop te doen en die te ontwijken, maar raak hem nog nét met het uiteinde van m’n stuur.  Ik word van m’n fiets geslingerd … wanneer ik m’n ogen terug open, zie ik nog net m’n fiets 10 meter verder in de lucht vliegen.

AUW, dat doet pijn.  Het is niet ver meer, en in volle adrenaline krabbel ik terug recht en rij (met een scheef stuur) naar de finish.


Stats: 56 km / 1.600 d+ (2.900 d+ incl. lift) / 3.400 d- / 5e algemeen (4e bij de -40 jarigen)



(c) Cablepress


VERVOLG

Daar word ik met gejuich onthaald.  Ik heb ongelofelijke pijn, en wanneer de race director me op m’n schouder klopt om me te feliciteren merk ik dat dit niet klopt.  Fuck, er steekt precies een stuk bot uit !
Er wordt een microfoon onder m’n neus geduwd, maar ik probeer met hand en tand wijs te maken dat ik zo snel mogelijk naar de ambulance wil.

Uiteindelijk word ik naar het ziekenhuis in Susa gebracht, waar een complexe meervoudige breuk aan het uiteinde van het sleutelbeen wordt vastgesteld.  Een einde in mineur.


UITSLAG

General:
1.    Milton Ramos                927 pts
2.    Brandan Márquez        2.664
3.    Joseba Albizu             4.155
4.    Llibert Mill                  5.169
5.    Elias Van Hoeydonck   9.901
6.    Albert Roca               11.476
7.    Alexis Lloris              13.769
8.    Alberto Morandi        15.769
9.    Francesco Gaffuri      16.273
10.    José María López     17.534

Femenino:
1.    Elena Novikova        59.013 pts
2.    Núria Ferrer             61.707
3.    Judit Reina              75.968
4.    Chiara Marrale       
5.    Marta Solano
6.    Inés Rodríguez Couso


Ook de andere Belgen deden het goed, met een prima top-20 plaats van zowel Dieter “Diet Dynamiet” Luypaert en “rookie” Cedric Parys.
Forumleden Wim Verheyen en Bart Van Hauteghem mogen zich tevens finisher noemen, net zoals Sam.  Toch iets om trots over te zijn !

Zelf heb ik er alles uitgehaald wat erin zat.  De meeste van mijn chrono’s waren sneller of even snel dan de vorige 3 keren dat ik hier wél op het podium stond.  Misschien frustrerend, maar het niveau was deze 25e editie nog een trapje hoger dan anders.  Uiteindelijk kom je toch op de juiste plaats terecht, en dan heb ik er ook geen moeite mee om toe te geven dat de eerste 4 sterker waren.

 :043: Bij deze ook oneindig veel dank aan mijne schat  :043:

Volgend jaar gewoon terug, voor de 10e keer :-).

Persoonlijk ben ik vooral blij omdat de totaal andere aanpak dit jaar heeft gewerkt, met voordien amper 1 lange rit en 1 marathon.  Daardoor heb ik met G-Skin trophy een volledig ander milieu ontdekt, met heel wat toffe en vooral technische omlopen.

Wel jammer van de uiteindelijke afloop nu … .


PUNTENTELLING

Het klassement tijdens de IB werkt volgens het rally-principe met punten.

Er zijn 3 tijden waarmee je rekening moet houden:

- Maximum time: elke dag een opgegeven tijd, in functie van lengte en zwaarte.  Kom je NA deze tijd binnen heb je 10.000 strafpunten, dus is je klassement om zeep en ben je geen finisher meer.
Voor een stevig getrainde fietser is deze tijd zeker haalbaar … maar voor bvb. Wim en Bart was het op sommige dagen wel een “close call”.

- Imposed time: ook weer een tijd die door de organisatie wordt opgegeven voor de volledige rit.  Kom je NA deze tijd binnen, heb je 10 strafpunten per minuut dat je later binnen komt.  Als de imposed time bvb. 8 uur is, en je komt na 8 uur en een kwartier binnen, heb je 15 x 10 = 150 strafpunten.
Slechts weinig dagen is deze tijd haalbaar voor goed getrainde klassementsrenners … ook ik en Milton zitten daar soms boven.  Vandaar dat deze tijd soms smalend “Impossible time” wordt genoemd.

- PS (Prova Speciale): per etappe zijn er 1 of meerdere PS’en.  Soms kort, soms lang.  Soms enkel bergop, soms enkel bergaf, soms de beiden.
Hier is de tijd van de snelste die telt.  Elke seconde dat je later aan de finish van de PS komt, heb je een strafpunt.  Rijdt de eerste bvb. een kwartier sneller dan jou, dan heb je 15 x 60 = 900 strafpunten.


Het is duidelijk, dat je als klassementsrijder vooral tijdens de PS volle bak gaat.  Tussenin is het vaak een tactisch steekspel.  Enerzijds wil je uitrusten voor de volgende PS (of de volgende dag) en wil je eten, maar daardoor heb je ook het risico om extra punten aan je broek te krijgen.

Officieel ben je slechts finisher bij < 30.000 strafpunten ... maar gezien er dit jaar bvb. dan maar 28 finishers van de 165 zouden zijn, past de organisatie daar altijd wel een Italiaanse mouw aan (alle etappes gereden binnen de maximum tijd = finisher).


(c) Bart Van Hauteghem, die ongetwijfeld nog met een fotoreeksje komt.

« Laatst bewerkt op: 9 augustus 2018 - 21:56 door Magura »

LuckyIron

  • Wim Hermans
  • Modderhater
  • 4Bikers Member
  • Berichten: 1552
    • Wim Hermans
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #1 Gepost op: 10 augustus 2018 - 07:20 »
wederom schitterend verslagje en schitterende prestatie Elias!

Veel respect en zeer jammer van de laatste valpartij, veel en snel beterschap !

 :045: :045: :045:

Jeans

  • Jens Vermeulen
  • 4Bikers Member
  • Berichten: 21
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #2 Gepost op: 10 augustus 2018 - 08:44 »
Waauw, wat een verslag!  En dat filmpje van de trappen  :o
Proficiat met jullie prestatie!

Berre

  • 4Bikers Member
  • Berichten: 437
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #3 Gepost op: 10 augustus 2018 - 12:20 »
super!
merci!
sterkte!

pqe

  • 4Bikers Member
  • Berichten: 182
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #4 Gepost op: 10 augustus 2018 - 17:41 »
Mooi verslag, Elias! Evenals een mooie prestatie uiteraard!

Het blijft toch steeds weer een speciale belevenis, die Ironbike. Voor mannen (en vrouwen) met overschot, zoals Elias, is het koers. En vlammen op de PS-en.
Maar het overgrote meerderheid van de deelnemers (mezelf incluis) zit in de categorie: "zij-die-proberen-te-finishen". Elke dag kijken naar de tijdspoorten, maximale tijd en de te nemen hindernissen. En dan proberen de krachten te verdelen en zonder stukken overal over te geraken. En vooral blijven lachen als er op het einde toch een klimmetje van 600hm in zit dat je niet meer had verwacht  :D

Wat ik mij van deze editie zal herinneren: de regen de eerste dagen, de hitte de volgende twee dagen, de Spaanse Armada die tot kot in de nacht liggen te tetteren ("SILENZIO !!!"  :D), de downhill naar Sampeyre vollen djoef naar beneden om op tijd binnen te zijn, de kookpotten om 04:30, de hilarische briefingen, de klim naar refugio Seleries terwijl donder en bliksem rond m'n oren knalden, de gezellige babbels onderwege met jan en alleman. 
Maar vooral de topsfeer in het belgenkamp!  Merci mannen én vrouwen!  :045: :045: :045:





Shorty

  • Haesevoets Tim
  • 4Bikers Member
  • Berichten: 423
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #5 Gepost op: 10 augustus 2018 - 21:46 »
Zeer schoon verslag, top.
Mooi resultaat al is uitrijden een overwinning waard ginder.

Spoedig herstel. Op gebied van blessures is de IB niet je beste vriend precies.

lowie

  • Lowie Mariën
  • 4Bikers Member
  • Berichten: 519
    • www.mtb-wezel.be
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #6 Gepost op: 11 augustus 2018 - 06:29 »
(copy van mijn FB-reactie : )
Wat een mooi verslag over het IB-beest !
Diep buiging (ook voor alle andere finishers of wie het aandurft).
Enige realiteitszin heeft me hier altijd van weggehouden.
Maar ik heb de regio al een paar keer mogen proeven en zal dat zeker nóg doen, maar dan op mijn eigen imposed en maximum time schedule :) .
Té machtig om dit uitzonderlijke gebied links te laten liggen.
Nogmaals dikke proficiat Elias ! (en echt klote van zo'n stoeme val)

Berre

  • 4Bikers Member
  • Berichten: 437
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #7 Gepost op: 14 augustus 2018 - 15:02 »
wim, wat ik mij afvraag, is het echt leuker dan zelf met kameraden een eigen toerke te doen in het gebied? Of zijn het echt de portage, het afzien en de slechte nachten waar jullie op kicken?  :o

pqe

  • 4Bikers Member
  • Berichten: 182
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #8 Gepost op: 15 augustus 2018 - 11:22 »
Wel, om eerlijk te zijn, ik heb mij ook al afgevraagd of het niet leuker zou zijn om gewoon toeristisch wat door de Alpen te rijden. Maar het is er nog niet van gekomen dus ik kan het niet zeggen.

Aan de andere kant: ik rij al 95% van de tijd recreatief. Af en toe een beetje competitie vind ik wel leuk. Het geeft een doel, motivatie en afwisseling. En als dat dan kan in een ‘wedstrijd’ zoals de Ironbike, in zo’n decor, zo’n parcours, met 150 gelijkgestemde zielen, met die gezellige Italiaanse chaos,… dan zijn dat toch de zaken waar we op kicken ;).
Het afzien ben je de week er na al vergeten, eigenaardig genoeg :007:. Portage? Hoort er bij. 
De toertocht van Beerse die ik begin dit jaar reed ben ik vergeten. Maar bv rit 4 van de Ironbike van 2011 kan ik mij nog haarscherp voor de geest halen (rit naar Pramollo, nat, koud, warme thee boven op de berg, afdaling op nat gras… zalig!)

Dus zolang het fysiek mogelijk blijft om ‘comfortabel’ uit te rijden opteer ik voor de wedstrijdformule.

Peter

  • 4Bikers Member
  • Berichten: 594
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #9 Gepost op: 21 augustus 2018 - 16:34 »
Hmm, als ik zo lees, kijk en reken concludeer ik dat finishen voor een normale sterveling zeer moeilijk wordt.
Desondanks adviseer ik toch om het te proberen. Zelfs al ge niet finisht hebt ge toch veel gezien en meegemaakt voor zeer weinig geld.  :015:
Qua roadbook nog altijd even onbetrouwbaar in GPS tijden dat is voorbedachte rade.
Psychologisch is dat zwaar : nooit vergeet ik een afdaling waar ik echt naar uitkeek omdat ik stikkedood was.
600 hm naar omhoog(steeds maar op en af) ipv 800m dalen.
Destijds was er bij de ravitaillering onderweg vaak enkel nog zongedroogd brood met nutella. Dat is dus enorm verbeterd.
Aan de andere kant kom je met de Ironbike op plekken waar je alleen organisatorisch moeilijk kan komen.
Alleen ben je ook niet geneigd om zo  zwaar af te zien.  Verder is alleen onderweg in het hooggebergte ook een risico.
Ik heb zo bvb mijn tweede ironbike gedaan omdat de Monte Bellino er in zat. Ik ben er dan nog als eerste over gegaan(wel enkel omdat ik door omgekeerde startorde zeer vroeg kon starten). De helikopter bij het kruis waar de cameraman uitsprong  toen ik bovenkwam dat zal mij altijd bijblijven.
Na dat hoogtepunt brak mijn derailleurpad vlak voor de top van de volgende klim.  Aankomst net voor donker, geen eten meer en sleutelen aan de fiets tot 23u30 doordat reserve pad niet 100% paste(veel vijlen).  s' anderendaags om 4 opstaan.Pieken en dalen liggen dicht bij elkaar.
Qua landschap, wildsheid en hoge toppen scoort alleen de Aosta vallei en de zijdalen ervan nog beter.
Kunnen rekenen is voordelig. Ik weet nog goed hoe boos ik was toen deelnemers die een rit oversloegen gigantisch minder strafpunten kregen dan dezen in de achterhoede die de rit uitreden.
De Ironbike is wel eerlijk. Alleen de volgauto's en de volgers zouden  nog moeten afgeschaft worden om het voor iedereen gelijk te maken.
Door deel te nemen leer je ook veel over jezelf en de mededeelnemers. Zelfkennis is zeer belangrijk.
Helm af voor alle deelnemers  die bleven doorzetten of ze nu officieel finishten of niet.
Slagbomen en kettingen daar heb ik een heilige schrik van: ooit in dichte mist geluk gehad dat ik daarmee rekening houdend traag reed. Toch gevallen door blokkeren voorwiel maar zonder erg.
En Elias ge had op geen beter plaats kunnen vallen dan daar moet je maar denken. Als ze u in de mist als helikopters niet vliegen mogen evacueren met een draagberrie te voet of als  ge zelf naar beneden moogt pikkelen, hmmm.
Spoedig herstel, hoop dat het een mooie breuk was. Veel succes volgend jaar(voor alle starters). Mooi verslag dat piekt tijdens het lezen. Niet vergeten uw stuur te vervangen.
Wie was deze op de decathlon fiets? Bergop met hoge hartslag uw achterwiel liften om de bocht te nemen, amai respect.

Peter

  • 4Bikers Member
  • Berichten: 594
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #10 Gepost op: 21 augustus 2018 - 16:43 »
wim, wat ik mij afvraag, is het echt leuker dan zelf met kameraden een eigen toerke te doen in het gebied? Of zijn het echt de portage, het afzien en de slechte nachten waar jullie op kicken?  :o
Het aspect dat mij aansprak was het focussen op overleven van dag tot dag, grenzen verleggen. Behalve de etappe in kwestie  overleven interesseert je op dat moment niks. Het hoofd is veel belangrijker dan de benen. Een ironbike rijdt je vooral tegen jezelf, minder tegen anderen.

Peter

  • 4Bikers Member
  • Berichten: 594
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #11 Gepost op: 21 augustus 2018 - 16:53 »
Wel, om eerlijk te zijn, ik heb mij ook al afgevraagd of het niet leuker zou zijn om gewoon toeristisch wat door de Alpen te rijden. Maar het is er nog niet van gekomen dus ik kan het niet zeggen.
Een zelfgeorganiseerde alpentocht op eigen houtje met alles in je rugzak rijden is leuker qua ervaring. Maar er kruipt zo veel tijd in de voorbereiding. Die vele voorbereiding helpt je wel bij het memoriseren van je ervaringen. In de Ironbike kon op sommige dagen op bepaalde momenten het landschap mij gestolen worden tijdens het aftellen tot de finish.  Daar blijft ook minder van hangen. Maar bepaalde etappes kan ik mij nog haarscherp voor de geest halen.

Magura

  • Elias Van Hoeydonck
  • Ontwikkelingsteam
  • 4Bikers Member
  • Berichten: 2791
  • www.solosride.be
    • solosride.be
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #12 Gepost op: 24 augustus 2018 - 16:37 »
Wie was deze op de decathlon fiets? Bergop met hoge hartslag uw achterwiel liften om de bocht te nemen, amai respect.

Milton Ramos, de winnaar  :p.


wim, wat ik mij afvraag, is het echt leuker dan zelf met kameraden een eigen toerke te doen in het gebied? Of zijn het echt de portage, het afzien en de slechte nachten waar jullie op kicken?  :o

Ik combineer altijd de beide.  2 weken voordien toerekes op eigen houtje, en dan rechtstreeks naar de IB.
Beiden hebben hun charmes.

Zie ook de antwoorden van hierboven, die kloppen als een bus.
- 600 EUR voor 8 dagen, all-in (transfer finish - start, bagagetransport, alle maaltijden, alle slaapplaatsen, verzekering, ... nadat je bent ingeschreven, geef je gedurende 8 dagen geen cent meer uit);  Veel goedkoper kan het niet, tenzij je zelf alles doet (hééél plezant, maar een tijdrovende winterklus) en je zelf instaat voor eigen overnachting (zoals wij doen in onze daktent, zie foto hieronder vanop de Nivolet, 2.612 m, rechtsonder de Gran Paradiso).
- Als je niet alles hebt gereden, mag je toch nog de volgende dag starten (weliswaar zonder klassement);
- Sommige delen van het traject zijn moeilijk tot onmogelijk om op eigen houtje te doen (bvb. de prachtige Colle di Valscura) vanwege té afgelegen om er een rondrit van te maken, en ook niet haalbaar door organisaties zonder helikopter om er toerekes van punt A naar punt B te doen vanwege te afgelegen (geen verharde wegen in de buurt)


Peter

  • 4Bikers Member
  • Berichten: 594
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #13 Gepost op: 25 augustus 2018 - 14:10 »
Elias, je was op de Nivolet. Je hebt de Monte Taut Blanc toch niet vergeten doen? 3438 m hoog, bergaf volledig te rijden. Uitzicht fenomenaal. Vanop de Nivolet een gezondheidswandeling.
Hoe vlot de genezing? Was het links of rechts?

pqe

  • 4Bikers Member
  • Berichten: 182
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #14 Gepost op: 26 augustus 2018 - 16:09 »
Alleen de volgauto's en de volgers zouden  nog moeten afgeschaft worden om het voor iedereen gelijk te maken.
Eens !! Dat zou volledig in de spirit van de IB liggen. (al had ik zelf ook een begeleider :007:)

.



Magura

  • Elias Van Hoeydonck
  • Ontwikkelingsteam
  • 4Bikers Member
  • Berichten: 2791
  • www.solosride.be
    • solosride.be
Re: Iron Bike 2018
« Reactie #15 Gepost op: 7 september 2018 - 20:19 »
Elias, je was op de Nivolet. Je hebt de Monte Taut Blanc toch niet vergeten doen? 3438 m hoog, bergaf volledig te rijden. Uitzicht fenomenaal. Vanop de Nivolet een gezondheidswandeling.
Hoe vlot de genezing? Was het links of rechts?

Jeps, uiteraard de Taou Blanc gedaan met mijne schat.  Prachtige omgeving, met uitzicht op de Monte Bianco, Rosa, Chocolatterhorn, Gran Paradiso, Gran Sassiere.  Ook qua fauna een voltreffer, zeker als je op de col blijft slapen en 's ochtends + 's avonds stil bent.



Breuk is rechts (en ik ben rechtshandig, dus da's effe sukkelen).
Intussen gaat het al beter.  Portage is er nog niet bij, maar MTB lukt al wel  :D.