Auteur Topic: Luxemburg: Maissin  (gelezen 2236 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Black Phantom

  • Eric Gorris
  • Modderhater
  • 4Bikers Member
  • Berichten: 717
    • http://users.skynet.be/black.phantom/
Luxemburg: Maissin
« Gepost op: 13 juli 2005 - 00:29 »
"Ik heb zonet van een weekje vakantie genoten in Lesse, een deelgemeente van boekendorp Redu.
Voor de deur van onze gîte passeerden twee permanente routes: Maissin rood (11km) en Paliseul groen (42km). Het is hier geen officiële startplaats, maar met lusvormige routes maakt dat ook helemaal niet uit. Ik besluit de rode lus van Maissin te combineren met de gele (18km). Van opwarming is nog geen sprake, en het is al meteen alle hens aan dek. Vanaf de Lesse moet je uit het dal stijgen richting Maissin. Een bospad, deels overgroeid met gras loopt op de kaart (en ook in 't echt) haaks op de hoogtelijnen. De slagaders op mijn slapen bonken dat het een lieve lust is want ik heb reeds enkele dagen geen fiets meer gezien en heb me gisterenavond tegoed gedaan aan een rijkelijke barbeque. Uiteindelijk ben ik van 260m naar 385m boven de zeespiegel gestegen.
Het bospad gaat lichtjes dalend over in half verhard om dan via een streepje asfalt in Maissin uit te komen.
Twee keer rechtsaf, en dan zit je op de weg richting Lesse. Hier verenigen de rode en de gele lus zich. Nogmaals in stijgende lijn rij ik het Frans- Duitse militaire kerkhof voorbij. Ik ben daarnet dan al wel een heel klein beetje gestorven, maar zo dood als de gesneuvelden naast me ben ik absoluut nog niet.
Rood en geel buigen Y-splitsingsgewijs links af van de hoofdweg en zinken weg tussen de weiden. Op een volgende splitsing vervolgen beide kleuren elk hun eigen weg. Geel gaat een beetje verder over in een tweesporen bospad met een afwisseling aan overgroeiïng en natuurlijk half verhard pad. Met een grote bocht kom ik nu terecht aan de rand van het vestzakdorpje Our. Een mooie driebogige brug opdraaiend maak ik bijna rechtsomkeer over de andere oever van de Our. Het asfalt stijgt vervaarlijk linksweg, maar ik moet een pad meer naar rechts aanhouden richting oude molen. Daar zijn redelijk wat werkzaamheden bezig. De zware machines hebben het pad onherkenbaar omgewoeld tot een trek-een-beetje-uw-plan circuit. Modder en losliggende stenen passeren talrijk de revue. Ook daarna vormt het stijgende pad toch een beetje een uitdaging. Grove, puntig en gladde stenen stellen banden en evenwichtskunsten op de proef. Een stevige band die de nodige grip geeft is hier een must. Ik volg vanop enkele meters hoogte de loop van de Rau. de la Planchette die overgaat in de Rau. du pre Coulon. Uiteindelijk steek ik schuiweg de weg naar Porcheresse over om snel linksaf den bos terug in te duikelen. Efkes stijgen alweer om me dan over de top in een snelle afdaling te storten. Ofwel is er hier een pijltje te weinig, ofwel was ik verblind door de adrenalinestoot, maar op de weg Our-Graide aangekomen weet ik niet naar waar ik moet. Simpelweg oversteken en door een met hoog gras overwoekerd karrespoor de weg vervolgen is de boodschap. Dat vind ik nu tricky paden sé, zo waar je de ondergrond waarop je rijdt niet kunt zien. Eens een tophoogte van 400m overschreden te hebben, daal ik af naar het dorpje Beth. Er volgt een stuk vals plat waarop het aangenaam is wat tempo te maken. Ik stijg nu naar het hoogste punt van deze rit: 425m, die ik bereik in het Bois à Ban. Ik volg heel even de baan Our-Maissin om dan snel via een rustiger alternatief tot in het centrum van Maissin geleid te worden. De gele lus zit er nu op.
Rest er mij nu nog een halve rode lus om terug op mijn stratpunt te geraken. Nog effe voor een tweede keer de klim voorbij het kerkhof doen, om dan onafgebroken naar beneden te sjeezen. Mwoehaaaaaaahhhhhh gedurende een kilometer of twee duikel ik den dieperik in. Af en toe al eens duizelingwekkende snelheden ontwikkelend. Tegen ongeveer 50km/u offroad den berg af ... ik hoop dat er geen wandelaars mijn pad kruisen. Ik volg nu de oever van de Our richting samenloop met de Lesse. Aan deze laatste aangekomen, moet ik even van de bike. De oever is helemaal ingekalvd en is niet meer te berijden wegens de talrijk blootliggende wortels. Dóór de rivier is ook geen optie wegens te diep en te veel stroming. Even later nog eens een laatste keer van de bike om een bruggetje over te lopen. Langs de andere oever voltooi ik nu het traject totdat ik aan ons vakantiehuis ook de rode lus sluit.
Eindconclusie: de kaart van Paliseul beoordeelt deze twee lussen als ""moyenne"" hetgeen mij een juiste keuze lijkt. Iemand die hier onvoorbereid op het zadel kruipt zal er een stevige kluif aan hebben. Er moeten toch wel wat hoogtemeters overwonnen worden, maar nooit tegen extreme stijgingspercentages. Ik ontbeer klimmerscapaciteiten, maar toch heb ik slechts een tweetal keren het kleinste blad moeten aanspreken en had ik net boven de 20km/u AVS. En da's dus eerder een indicatie van het parcours dan wel van mijn eigen kunnen. Er zijn enkele snelle afdalingen te noteren. Niet supertechnisch, maar door de hogere snelheid, gecombineerd met de natte ondergrond worden alle spieren tot de sluitspier toe onder spanning gehouden.
Ook de bepijling is het vermelden waard want je kan je (net als de andere lussen die ik van deze kaart reeds reed) gerust zonder kaart op deze routes begeven.
De rode en gele lus lieten uiteindelijk 30,4 km bikeplezier na op mijn tellerke."